9 Marzec 2016

Po podpisaniu umowy IPAP (Indywidualnych Planów Partnerstwa) z NATO przez serbskiego ministra spraw zagranicznych w marcu 2015 r. nastąpiła seria protestów społecznych w kraju. Władze serbskie nie były zadowolone z takiego obrotu spraw, dlatego ratyfikacja umowy została przełożona. Jednak po prawie roku, 12 lutego, niemal w tajemnicy, bez debaty parlamentarnej i z tylko jednym głosem przeciw, umowa została ratyfikowana. To było jak oficjalny pogrzeb niezidentyfikowanych zwłok. Każdy chciał mieć brudną robotę jak najszybciej za sobą. Ciekawostką jest to, że telewizja państwowa (Radio televizija Srbije) całkowicie przemilczała informację o tych działaniach parlamentu zarówno 12, jak i 13 lutego. Żadnej relacji, komentarza, czy choćby krótkiej informacji o tym, że Serbia ratyfikowała ważną umowę z NATO. Wszystko to pokazuje stopień zaangażowania Zachodu.

Z jednej strony, NATO wykonało istotną pracę. Od teraz, dzięki umowie IPAP, Serbia będzie zobowiązana do zapewnienia prawa do nieograniczonego przemieszczania się wojsk NATO na terytorium państwa, gwarantując im nietykalność, dzięki czemu nie ponoszą odpowiedzialności za wykroczenia i przestępstwa. Nie będą płacić podatków, opłat za przejazd, ceł, czynszu, opłat lotniskowych i innych. Najbardziej kontrowersyjnym w umowie jest paragraf przyznający NATO dostęp do wszystkich obiektów publicznych i prywatnych, których będzie potrzebować. Oczywiście, zawsze istnieje możliwość, że Serbia nie zgodzi się na tego rodzaju żądania NATO, ale, w tych okolicznościach jest to tylko teoretyzowanie. Klasa polityczna stworzona w Serbii, która bezkrytycznie przyjęła taką umowę, nie jest w stanie dyktować warunków jej realizacji.

Dlaczego Serbia jest tak ważna dla NATO? Po pierwsze, jest to ważny korytarz do basenu Morza Czarnego oraz Bliskiego Wschodu. Ułatwia to Stanom Zjednoczonym  przeprowadzenie przyszłych operacji wojskowych w Syrii i na Ukrainie, jeżeli ich siły mogą swobodnie przekroczyć terytorium Serbii lub latać nad jej przestrzenią powietrzną. Mając to na uwadze, o wiele łatwiej jest zrozumieć inicjatywę USA zbudowania autostrady, która łączyłaby Nisz (Serbia Centralna), Prisztinę (Kosowo) i Durrës (Albania).

Mimo, że taki korytarz nie ma znaczenia dla gospodarki ani transportu, Amerykanie nalegają ze względu na jego znaczenie militarne. Dzięki tej autostradzie będą mieli możliwość szybkiego przemieszczenia sił lądowych, wojsk pancernych i oddziałów zmechanizowanych z wybrzeża Adriatyku (port Durrës w Albanii), przez Nisz do wybrzeża Morza Czarnego (porty Warna i Burgas w Bułgarii). Trasa od Adriatyku do Morza Czarnego zajmie ich czołgom zaledwie dwanaście godzin.

Po drugie, wciągając Serbię do tego porozumienia, NATO usprawiedliwia agresję przeciwko Jugosławii w 1999 r. Jest to kwestia o charakterze historycznym, nad którą Stany Zjednoczone pracowały przez ostatnich siedemnaście lat. NATO zażądało, by Serbia stała się jego członkiem i w końcu skapitulowała. Oczywiście, kapitulacja oznacza także uznanie niepodległości “państwa Kosowa”, zmiany w wewnętrznej strukturze Bośni i Hercegowiny (bez serbskiej jednostki) oraz wycofanie serbskich udziałów z Czarnogóry i Macedonii (które w pewnych punktach historii rosły do niewiarygodnych rozmiarów).

Dlatego usprawiedliwienie agresji NATO w roku 1999 jest ważne nie tylko z powodu historycznego uzasadnienia, ale także ze względu na osiągnięcie konkretnych celów geopolitycznych na rzecz atlantyckiej talassokracji w Europie Południowo-Wschodniej. Dlaczego władze serbskie się na to godzą? W Serbii, jak i w większości krajów europejskich nie ma elit politycznych. Istnieje klasa polityczna, tak jak w przypadku Ukrainy, która przyjmuje wszystkie żądania Zachodu, nawet jeśli jest to sprzeczne z jej interesem. Powstawanie klasy politycznej to długotrwały proces, który sięga wstecz ponad dwie ostatnie dekady i obejmuje działania wywiadowcze, naciski polityczne, użycie miękkiej siły i inne rzeczy. Podobnie jak każda inna klasa, klasa polityczna także robi wszystko co w jej mocy, aby utrzymać swoją pozycję. W związku z tym zgodzi się na wszystko, nawet jeśli kłóci się to z interesami Serbii. Dlatego umowa IPAP mówi o konieczności “przyspieszenia przekształceń własnościowych” i “ochrony praw człowieka”. Pierwsza część oznacza zamiar przyspieszenia prywatyzacji “Telekomu Serbia” i ” Elektroprivreda Srbije”.  Drugi skrywa dążność do legalizacji małżeństw homoseksualnych oraz innych rzeczy w tym pakiecie,  dotyczących społeczności LGBT. Dlaczego NATO interesuje się prywatyzacją? Jaki związek ma NATO z paradą homoseksualistów? Po prostu, obecna klasa polityczna jest w stanie zaakceptować wszystko, co umożliwia umieszczenie tego rodzaju rzeczy w porozumieniu wojskowym. Niewiarygodne, ale jednak prawdziwe.

Jednakże NATO nadal niepokoi się o Serbię. Ponad 80% serbskich obywateli jest przeciwko członkostwu w NATO, nie mówiąc już o tym, że społeczeństwo jest bardzo przychylne działaniom antynatowskim. Były tego niezliczone przykłady. Z tego właśnie powodu ratyfikacja umowy była trzymana w tajemnicy przed opinią publiczną, a wszystkie media, tak rządowe, jak i zachodnie, milczały na ten temat.

Podsumowując: Serbia podjęła ważny krok w kierunku NATO. Ratyfikacja porozumienia daje ogromne możliwości NATO w celu wzmocnienia swojej obecności na Bałkanach. Jednak ze względu na nastroje panujące wśród obywateli spełnienie wymagań NATO nie będzie łatwym zadaniem dla serbskiego rządu. Ostatecznie, w ostatnich paru dniach pojawiła się presja opinii publicznej. Według nowej koncepcji Serbia musi podpisać podobną umowę z Rosją. Formalnie Serbia jest krajem neutralnym militarnie i jeśli chce zabezpieczyć ten status, po układzie z NATO powinna zawrzeć podobną umowę z innymi stronami w celu zachowania neutralności. Czy tak się stanie? Klasa polityczna będzie w stanie zgodzić na coś takiego tylko pod naciskiem. W związku z tym nacisk powinien zostać zwiększony.

I powinien być położony tak, żeby osiągnął szczyt, kiedy pierwszy duży konwój NATO przejedzie przez terytorium Serbii.

Dušan Proroković

Źródło: katehon.com

Tłumaczenie: Dorota Kromołowska

Za: http://xportal.pl/?p=24683

———————————–